(22) 110 03 12
+48 531 458 126

Kinezyterapia

I. 1. Ćwiczenia bierne
Ćwiczenia bierne stosuje się przy braku dowolnej czynności mięśniowej, wyrażonej nawet pełnym deficytem napięcia, która może być różnego pochodzenia.

Wskazania:

  • Porażenia i niedowłady mięśni szkieletowych
  • Zwiększone patologicznie napięcie mięśniowe, inaczej napięcie spastyczne
  • Nieutrwalone ograniczenia ruchomości w stawach
  • Zła trofika tkanek miękkich w częściach narządu ruchu objętych procesem patologicznym
  • Potrzeba utrzymania odpowiedniej długości i elastyczności w mięśniach szkieletowych

Przeciwskazania:

  •  Stany pourazowe po złamaniach kości długich z niepełnym zrostem
  • Stany zapalne stawów różnego pochodzenia
  • Stany po zwichnięciu i innych urazach stawowych i śródstawowych
  • Urazy skóry, mięśni, innych tkanek miękkich oraz stany bezpośrednio po zabiegach operacyjnych przed wyjęciem szwów
  • Występowanie bólu podczas ćwiczenia

2. Ćwiczenia czynno-bierne
Stosujemy je w momencie nadmiernego napięcia mięśni, wywołanego unieruchomieniem, bólem lub innymi czynnikami. Ruch prowadzony jest biernie, a zadaniem które stawia się pacjentowi jest czynne rozluźnienie mięśni w tej części narządu ruchu, która jest ćwiczona.

Wskazania:

  • Stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu
  • Choroby reumatoidalne
  • Unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych
  • Stany atrofii tkankowej
  • Demineralizacja w kościach

Przeciwskaznia:

  • Czynne procesy zapalne w obrebie stawów
  • Świeże blizny pooperacyje lub inne rany, gdzie ruch mógłby stanowić czynnik utrudniający gojenie
  • Stany wymagające bezwzględnego unieruchomienia, takie jak po zwichnięciach czy złamaniach

3. Ćwiczenia wspomagane
Ćwiczenia te wykonuje się najczęściej u pacjentów przewlekle chorych, u których proces chorobowy spowodował trwałe zmiany.

Wskazania:

  • Stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu
  • Choroby reumatoidalne
  • Unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych
  • Stany atrofii tkankowej
  • Demineralizacja w kościach

Przeciwskazania:

  • Czynne procesy zapalne w obrebie stawów
  • Świeże blizny pooperacyje lub inne rany, gdzie ruch mógłby stanowić czynnik utrudniający gojenie
  • Stany wymagające bezwzględnego unieruchomienia, takie jak po zwichnięciach czy złamaniach

4. Ćwiczenia wspomagane
Stanowią one łącznik pomiędzy grupą ćwiczeń biernych i czynnych. Dla niesprawnych grup mięśniowych będą to działania bierne, czynno – bierne, czy nawet czynne w odciążeniu. Dla zdrowych zespołów dynamicznych, które prowadzą ruch niesprawnych siłowo części ciała, są ćwiczeniami czynnymi i to często oporowymi. Wystepuje tu zasada: pacjent zdrową częścią ciała ćwiczy chorą część ciała.

Wskazania:

  • Porażenia i niedowłady mięśni szkieletowych
  • Zwiększone patologicznie napięcie mięśniowe, inaczej napięcie spastyczne
  • Nieutrwalone ograniczenia ruchomości w stawach
  • Zła trofika tkanek miękkich w częściach narządu ruchu objętych procesem patologicznym
  • Potrzeba utrzymania odpowiedniej długości i elastyczności w mięśniach szkieletowych

Przeciwskazania:

  • Stany pourazowe po złamaniach kości długich z niepełnym zrostem
  • Stany zapalne stawów różnego pochodzenia
  • Stany po zwichnięciu i innych urazach stawowych i śródstawowych
  • Urazy skóry, mięśni, innych tkanek miękkich oraz stany bezpośrednio po zabiegach operacyjnych przed wyjęciem szwów
  • Występowanie bólu podczas ćwiczenia

5. Ćwiczenia czynne w odciążeniu
Stosuje się je głównie w celu poprawy wskaźników siły w osłabionych z różnych przyczyn zespołach mięśniowych. Podobnie jak inne ćwiczenia wpływają korzystnie na trofikę tkanek, na ich elastyczność, a także poprawiają torowanie pro aktywne w odpowiednych drogach nerwowych.

Wskazania:

  • Osłabione mięśnie wskutek, np. unieruchomienia konczyny opatrunkiem gipsowym
  • Nieutrwalone, tzw. miękkie ograniczenia ruchu w stawach
  • Stosowanie ich jako kontynuację ćwiczeń biernych w celu zapobiegania powstawania ograniczeń ruchu

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała

6. Ćwiczenia czynne wolne
Są łącznikiem, za pomocą ktorego osłabione zespoły mięśniowe przeprowadza się od ćwiczeń czynnych w odciążeniu do ćwiczeń z dawkowanym oporem. Stwarzają możliwość terapeutycznego oddziaływania na zwiększenie zakresów i precyzji ruchów.

Wskazania:

  • Ograniczenia zakresu ruchu
  • Zmniejszenie siły mięśniowej
  • Wzmożone spoczynkowe namięcie mięśni
  • Zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała

7. Ćwiczenia czynne z oporem
Ćwiczy się zespoły mięśniowe, a nawet pojedyncze mięśnie, czy ich części, dobierając odpowiednio dawkowany opór zewnętrzny. Są wykonywane w celu wzmocnienia mięśni, zwiększenia ich masy oraz uzyskania stabilności stawów.

Wskazania:

  • Osłabienie siły mięśniowej lub zanik mięśni (np. po umieruchomieniu w opatrunku gipsowym)
  • Zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
  • Schorzenia, które upośledzają krążenie obwodowe

8. Ćwiczenia na przyrządach
Samodzielnie wykonywane przez pacjenta ćwiczenia z wykorzystaniem różnych przyrządów (rower, bieżnia elektryczna, systemy bloczków, tablice),

Wskaznia:

  • Osłabienie siły mięśniowej lub zanik mięśni (np. po umieruchomieniu w opatrunku gipsowym)
  • Zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
  • Schorzenia, które upośledzają krążenie obwodowe

9. Ćwiczenia izometryczne
Samodzielne wykonywanie przez pacjenta napięcia określonego mięśnia lub grupy bez zmiany ich długości. Pacjent nie wykonuje żadnego ruchu w stawie podczas ćwiczenia.

Wskazania:

  • Osłabienie siły mięśniowej lub zanik mięśni (np. po umieruchomieniu w opatrunku gipsowym)
  • Zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
  • Schorzenia, które upośledzają krążenie obwodowe

10. Ćwiczenia instruktażowe
Bezpośrednia nauka określonych ćwiczeń przez terapeutę w celu samodzielnego ich powtarzania przez pacjenta z uwzględnieniem istniejących schorzeń.

Wskazania:

  • Osłabienie siły mięśniowej lub zanik mięśni (np. po umieruchomieniu w opatrunku gipsowym)
  • Zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Przeciwskazania:

  • Stany bezpośrednio po urazach
  • Ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
  • Silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i różnej lokalizacji tkankowej (mięśnie, stawy i tkanki okołostawowe)
  • Konieczność bezwględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
  • Schorzenia, które upośledzają krążenie obwodowe

II. Kinesiotaping

Jest to metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Została opracowana i spopularyzowana na początku lat osiemdziesiątych przez Japończyka dr. Kenzo Kase. Wykorzystuje się w niej specjalnie wytworzony plaster. Jest to plaster nie ograniczający ruchów, rozciągający się tylko na długość, o ciężarze i grubości zbliżonych do parametrów skóry, odporny na działanie wody i umożliwiający przepływ powietrza dzięki falowemu utkaniu.

Wskazania:

  • Zespoły bólowe ze zmian zwyrodnieniowych: RZS, ZZSK
  • Ból w przebiegu rwy barkowej i kulszowej, dyskopatii
- łokieć tenisisty i golfisty
- cieśni nadgarstka
  • Zespół ciasnoty podbarkowej
  • Chondromalacja rzepki
- urazy mięśni, ścięgien i stawów – zwichnięcia i skręcenia, po złamaniach
- niestabilności stawów
- wady postawy
  • Haluksy
  • Profilaktyka kontuzji u sportowców
  • Niedowłady
  • Przykurcze
  • Porażenia
  • Złamanie żeber
olegliwości bólowe w czasie ciąży
  • Zastoje limfatyczne
  • Obrzęki po mastektomii oraz z niewydolności układu limfatycznego
  • Porażenia nerwu trójdzielnego
  • Bóle głowy
  • Uelastycznienie blizn
  • Redukcja cellulitu

Przeciwskazania:

  • Przerwanie ciągłości skóry w miejscu aplikacji
  • Stany zapalne w obrębie miejsca aplikacji
  • Ostre infekcje
  • Tętniak
  • Złośliwe nowotwory
  • Reemisja choroby reumatycznej
  • Zakrzepica
  • Reakcja alergiczna na plastry

III. PNF

Jest to metoda której podstawowym celem jest praca nad funkcją. Siła mięśni oraz zakres ruchu jest tylko środkiem w uzyskaniu głównego celu jakim jest funkcja. Według PNF pacjent spostrzegany jest jako calość poprzez wykorzystanie do terapii chorych oraz zdrowych regionów ciała. Dzięki czemu wykorzystywane są rezerwy, które tkwią w organizmie a praca z pacjentem staje się bezpolesną pracą motywujacą do działania. Osoba chora powinna stać się partnerem fizjoterapeuty, który określa zakres oraz obszar działania. Fizjoterapeuta staje się doradcą, dzięki czemu chory który posiada dużą dysfunkcję jest pozytywnie nastawiony do współpracy zachowując przy tym motywację do działania.

Wskazania:

Neurologiczne

  • Udary mózgu, krwotoki
  • Choroby związane z utrzymaniem równowagi
  • Choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi,
  • Choroby które powodują upośledzenie stereotypu chodu,
  • Stwardnienie rozsiane (SM),
  • Choroba Parkinsona.

Ortopedyczne

  • Choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie,zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne),
  • Pacjenci pooperacyjni, przy zaburzeniach funkcji mięśni w postaci niedoboru masy oraz siły mięśniowej
  • Złamania, zwichnięcia
  • Uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych,
  • Zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich,
  • Zaburzenia prawidłowej postawy – reedukacja posturalna,
  • Bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego,
  • Neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego,
  • Zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja),
  • Leczenie stawów hypermobilnych – stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn.

Metoda PNF jest bezpieczna i bezbolesna.

IV. Terapia manualna

Terapia manualna jest jedną z dziedzin fizjoterapii zajmującą się manualnym badaniem i leczeniem pacjentów z dolegliwościami w obrębie układu ruchu (układu nerwowego, mieśniowo-powięziowego i kostnego). Terapeuta manualny zaczyna fizjoterapię od dokładnego zbadania pacjenta. Techniki stosowane w terapii manualnej: masaż poprzeczny, masaż funkcyjny, masaż tkanek głębokich, rozluźnianie powięziowo mięśniowe, trakcja, mobilizacja, manipulacja, neuromobilizacja, pir (poizometryczna relaksacja mięśni), stretching (rozciąganie).

Wskazania:

  • Cierpnięcie, mrowienie, drętwienie, kończyn
  • Ból z uciskiem nerwów rdzeniowych
  • Wzmożone napięcie mięśni z bólem
  • Migreny, odkręgosłupowy ból głowy
  • Ograniczona ruchomość stawów
  • Nadmierna ruchomość stawów
  • Dysfunkcje mięśni, tkanek okołostawowych oraz nerwów obwodowych
  • Zaburzenia napięcia więzadeł
  • Przeciążenia i zapalenia przyczepów mięśni
  • Zaburzenia równowagi mięśniowo -powięziowej
  • Zablokowania!stawów kręgosłupa i stawów obwodowych
  • Zaburzenia wzorca oddechowego
  • Asymetria postawy ciała
  • Dysfunkcja w obrębie opon rdzeniowych, osłonek nerwów obwodowych
  • Dysfunkcja tkanek miękkich

Przeciwskazania:

  • Choroby nowotworowe kości
  • Osteoporoza
  • Ból nie do zniesienia –brak możliwości zbadania
  • Problemy dermatologiczne
  • Ciąża
  • Choroby bakteryjne kręgosłupa (gruźlica kręgów)
  • Ostre dolegliwości bólowe spowodowane przepukliną jądra miażdżystego
  • Złamania, zwichnięcia stawów kręgosłupa oraz stawów obwodowych
  • Świeże stany pourazowe
  • Wady wrodzone kręgosłupa
  • Kręgozmyk w miejscu wykonywanego zabiegu
  • Niewydolność tętnic szyjnych w zabiegach w obrębie kręgosłupa szyjnego
  • Proces zapalny w fazie ostrej
  • Patologiczne zmiany i anomalie  naczyniowe.

V. Kinezyterapia indywidualna

Jest to holistyczne podejście do problemów pacjenta z uwzględnieniem jego głownego problemu. Stosuje się wszystkie możliwe metody z kinezyterapii wedle zapotrzebowania. Jest to praca indywidualna z fizjoterapeutą, który stosuje swoj cały wachlarz umiejętności, którymi dysponuje. 

Male therapist assisting young woman with exercises in the medical office

Nasi Partnerzy

Kontakt

REMEDO
Ul. Centralna 27
05-816 Opacz -Kolonia

Michałowice

(22) 110 03 12
+48 531 458 126
Dział marketingu:
marketing@remedo.com.pl